|
|
This is only a preview of the paper
Click here to register and get the full text.
Existing members click here to login
|
|
|
Het Aralmeer; op weg naar herstel van een uitgeputte levensbron
Begin jaren zestig besloot de regering van de voormalige Sovjet-Unie om de irrigatie in Centraal-Azië flink te intensiveren en uit te breiden met als doel katoen te gaan verbouwen op grote schaal. Door katoen te gaan verbouwen op grote schaal zou de Sovjet-Unie voor dit product niet meer afhankelijk zijn van de westerse wereld.
Het water voor het irrigeren van de katoenplantages was afkomstig uit de Amudarya en de Syrdarya. Dit zijn de twee hoofdrivieren die naar het Aralmeer stromen. Het grootschalige waterverbruik, de slechte irrigatiesystemen en verkeerd watermanagement zorgde ervoor dat er steeds minder zoetwater van de twee rivieren richting het Aralmeer stroomde. Dit had grote gevolgen voor het gebied zoals: opdrogen van grote gebieden rond het Aralmeer, het kleiner worden van het Aralmeer zelf en het toenemen van het zoutgehalte van het meer.
De op grote schaal geïrrigeerde katoenproductie heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat er grote milieukundige en sociaal-economische problemen zijn ontstaan in Centraal-Azië . Een veel te zout Aralmeer, verdroogde deltagebieden, vervuilde bodem en grondwater, klimaatsverandering, ziektes, armoede en belangenconflicten zijn het resultaat van het niet duurzaam gebruik van de belangrijkste levensbron: water.
De ontwikkeling van het probleem in de afgelopen decennia
Eind jaren 50 was het Aralmeer nog het vierde grootste meer van de wereld met een oppervlakte van circa 66.000 km2, ongeveer zo groot als de oppervlakte van Nederland en Belgie bij elkaar. Het diepste punt van het meer was in 1960 gemeten op 68 meter en het watervolume van het meer bedroeg 1090 km3. De hoeveelheid aangevoerd zoetwater uit de rivieren de Amudarya en de Syrdarya zorgde ervoor dat het waterniveau van het Aralmeer gehandhaafd bleef en dat er een ecologisch evenwicht aanwezig was.
Ondanks het feit dat een redelijk groot gebied van Centraal-Azië al eeuwen lang gebruik maakte van water uit de twee rivieren voor irrigatie van stukken land waren er tot de zestiger jaren geen problemen, het waterniveau van het Aralmeer bleef op hetzelfde peil. ... Door het uitbreiden van de katoenplantages werd de afhankelijkheid van irrigatiewater steeds groter. Daarnaast was het noodzakelijk om over te gaan op monoculturen. Monocultuur heeft een negatieve invloed op de kwaliteit van de bodem wat tot gevolg had dat er meer gebruik moest worden gemaakt van machines, pesticides en kunstmest om de katoenplanten te laten groeien.
Economisch bracht het overgaan op monocultuur grote risico’s met zich mee omdat een groot deel van de economie alleen gebaseerd was op katoen.
Het Karakum Kanaal in Turkmenistan was één van de eerste kanalen die zorgde voor grote hoeveelheden irrigatiewater. Het kanaal was afgeleid van de Amudarya en was bedoeld om grote stukken land in Turkmenistan te voorzien van irrigatiewater. Per jaar werd er door dit kanaal 15 tot 20 km3 water afgevoerd van de Amudarya dat is ongeveer 23 % van al het water dat per jaar door deze rivier stroomde.
Het watergebruik werd elk jaar hoger. Er werden steeds meer afleidingen van de rivieren de Amudarya en de Sydarya gebouwd om grotere stukken land te kunnen voorzien van irrigatiewater. Nog later werden er zulke grote hoeveelheden water gebruikt om de katoenproductie verder uit te breiden, dat in het begin van de late jaren 70 er geen water uit de Syrdarya het Aralmeer nog bereikte. Uit de Amudarya stroomde nog slechts kleine hoeveelheden water richting het Aralmeer. Slecht watermanagement, en het verwaarlozen van irrigatiesystemen droegen bij aan steeds kleinere hoeveelheden water die naar het Aralmeer stroomde.
Wetenschappers hadden in de jaren 60 al voorspeld dat het grootschalige watergebruik voor de katoenproductie zou leiden tot uitdroging van het Aralmeer. Maar de Sovjet regering was zo overtuigd van de economische vooruitgang dat ze door ging met het uitbreiden van de katoenproductie.
Door de geringe hoeveelheid water die nog naar het Aralmeer stroomde begon het water niveau van het meer te dalen. Dit had verschillende gevolgen:
1) Opdrogen van grote gebieden rond het Aralmeer,
2) Het kleiner worden van het Aralmeer zelf en
3) Het toenemen van het zoutgehalte van het meer.
Langzaam maar zeker ontstonden er steeds grotere milieukundige problemen in het gebied.
Approximate Word count = 3421
Approximate Pages = 13.7
(250 words per page double spaced)
|
|
|
|
|
|